သန္းေခါင္ယံေက်ာ္အခ်ိန္မို႕တခါတရံျဖတ္သြားသည္႕ကားတစင္းတေလအသံမွ
အပတေလာကလံုးတိတ္ဆိတ္ေနသည္။ကၽြန္ေတာ္သည္ထိုင္ေနက်ဝရံတာငယ္
ေလးမွာထိုင္ရင္းအေတြးမ်ားပ်ံ႕လြင့္ေနမိသည္။ဤသို႕ေကာင္းကင္ကိုေငးရင္း
ေတြးခ်င္တာေတြးေနတတ္သည့္အက်င့္ကိုဘယ္တုန္းကရခဲ့သည္မသိ။
လြန္ခဲ႔ေသာအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္အက်ဥ္းစံခဲ႔စဥ္ကရခဲ႔သည္လား၊ဖမ္းဆီးခံရ
မည့္အႏၱရာယ္ကိုေရွာင္ပုန္းရင္းေခြးေဟာင္သံ၊ကားသံၾကားတိုင္း
အိပ္မရတဲ႔အတူတူေမွာင္ထဲမွာေငးခ်င္ရာေငးရင္းမွရလာသည္လား၊ငွက္
ဖ်ားႏွင့္အဟာရမျပည္႔စံုတဲ႔ဒါဏ္ကိုၾကံ႕ၾကံ႕ခံရင္းျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔ရသည့္ေတာ
ေတာင္ေတြထဲကပဲရသည္လား၊ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေသခ်ာစြာမသိေတာ႔ေပ
မယ္႔ထိုသို႕ေနရသည္ကိုမသိစိတ္ကႏွစ္ၿခိဳက္ေနမိသလိုပင္။လမ္းမီးေရာင္
တခ်ိဳ႕ကြက္တိကြက္က်ားလင္းေနသည္။ေကာင္းကင္ျပင္မွာေတာ႔ပိန္းပိတ္
ေအာင္ေမွာင္လြန္းလွသည္။ဒီလိုအေမွာင္ညေတြဘယ္ကာလမွဆံုးေလမယ္မသိ။
အေဝးဆီမွပ်ံ႕လြင္႔လာေသာအသံတခ်ိဳ႕ကိုတီးတိုးၾကားေနရသည္။
ငိုညည္းသံမ်ားလိုလို၊ေႂကြးေၾကာ္ေအာ္ဟစ္သံမ်ားလိုလို၊ေဝးရာမွနီးလာၿပီးအသံ
မ်ားကသဲကဲြက်ယ္ေလာင္လာသည္။
“ဒါမတရားဘူး ေဟ႕၊ ငါတို႕ေတြအိမ္ျပန္မယ္ လမ္းဖြင္႔ေပး ”
(အခ်ိန္က၁၉၈၈ခုႏွစ္မတ္လ(၁၆)ရက္၊ေနရာကအင္းယားကန္ေဘာင္ေဘးမ
ေရာက္တေရာက္အင္းယားလမ္းမေပၚ)
ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရွ႕တည္႔တည္႔မွာပိတ္ဆို႕ထားသည္ကသံဆူးႀကိဳးမ်ား၊ဘရင္း
ကယ္ရီယာေခၚစက္ေသနတ္တင္ကားမ်ား၊ၿပီးေတာ႔ေသြးဆာေနေသာမ်က္ႏွာ
ထားႏွင့္ဒိုင္း၊တုတ္မ်ားကိုင္ေဆာင္ထားသည္႕လံုထိန္းမ်ား။
ထိုေန႕ကသာေက်ာင္းမတက္ျဖစ္လွ်င္ကၽြန္ေတာ့္ဘဝကဘယ္လိုတဆစ္ခ်ိဳးေလ
မည္မသိ။ကၽြန္ေတာ့္မိဘမ်ားကလခသိပ္မမ်ားသည္႕အစိုးရဝန္ထမ္းေတြ၊ကၽြန္
ေတာ္တို႕မွာေငြေၾကးမခ်မ္းသာ၊မိဘမ်ားကေခၽြတာထိန္းသိမ္းသျဖင့္သင့္တင့္စြာ
ေက်ာင္းတက္ႏိုင္သည့္အေျခအေနသာရွိသည္။ထိုေခတ္ကအျမင့္ဆံုးေမွ်ာ္မွန္း
သည့္သေဘၤာသားျဖစ္ရန္ဆိုသည့္လမ္းေၾကာင္းကိုမေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္၊အမွတ္အ
နည္းငယ္ေကာင္း၍သိပၸံလိုင္းရသျဖင့္ေရေၾကာင္းအင္ဂ်င္နီယာေခၚMOTေျဖဆို
ႏိုင္သည့္အခြင့္အေရးေတာ့ရွိသည္။ဒါလဲသိပ္လြယ္သည္ေတာ့မဟုတ္။ထိုအခ်ိန္
ကအလြယ္ဆံုးအရာရွိျဖစ္ႏိုင္ေသာဗိုလ္သင္တန္းေျဖဆိုရန္ကၽြန္ေတာ္ရည္မွန္း
ထားသည္။
ေက်ာင္းသားမ်ားရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္ေနတာလြန္ခဲ႔ေသာလအနည္းငယ္ကစခဲ႔သည္။၇၅က်ပ္တန္၊၂၅က်ပ္တန္မ်ားဖ်က္သိမ္းခဲ႔စဥ္ကတည္းကတႀကိမ္၊ၿပီးခဲ႔ေသာ
မတ္လကRITေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္အရပ္သားအခ်ိဳ႕ျပသနာျဖစ္ရာမွRITေက်ာင္း
ဝင္းအတြင္းသို႔စစ္သားမ်ားကေသနတ္ျဖင္႔ပစ္ခတ္သျဖင္႔ကိုဖုန္းေမာ္ႏွင့္ကိုစိုးႏိုင္
ဆိုသူေက်ာင္းသားႏွစ္ဦးေသဆံုးသည္ဟုၾကားရသည္။
ထိုေန႔ကေက်ာင္းသြားရန္ကၽြန္ေတာ္ေတြေဝေနမိသည္။ပထမဆံုးေန႕မို႔စာသင္ဦးမွာမဟုတ္ဟုထင္သည္။သို႕ေသာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေတြ႕ခ်င္သည္။ကၽြန္
ေတာ္RC2ကိုေရာက္ေတာ့ေက်ာင္းသားမ်ားစြာမရွိ၊ရွိသူမ်ားကလည္းအုပ္စု
ကိုယ္စီဖဲြ႔၍ႀကိ္တ္တိုင္ပင္ေနၾကပံုမ်ိဳး၊အေျခအေနတိတ္ဆိတ္ေနပံုကေျခာက္ျခားစရာ၊
သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အေဆာင္ကင္တင္းတြင္လက္ဖက္ရည္ေသာက္ေနစဥ္မိန္းထဲ
တြင္ေက်ာင္းသားမ်ားဆႏၵျပေနၾကသည္ဟုၾကားသည္။လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွကၽြန္
ေတာ္တို႕ျပန္လာခ်ိန္ေက်ာင္းဆရာမ်ားမွအိမ္ျပန္ရန္လိုက္ေျပာေနသည္။အိမ္ျပန္
ရန္ေက်ာင္းေရွ႕သို႕ထြက္လာစဥ္လိုင္းကားတစီးမွမလာေတာ့။သမိုင္းလမ္းဆံု
မွစ၍လမ္းပိတ္ထားလိုက္ေၾကာင္းသိရသည္။ထို႔ေၾကာင္႔ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး
အင္းယားကန္လမ္းမွတဆင္႔လွည္းတန္းသို႔လမ္းေလွ်ာက္သြားၿပီးမွျပန္ရံုသာ
ရွိေတာ႔သည္။ေက်ာင္းသားအားလံုးမတိုင္ပင္ပဲထိုလမ္းအတိုင္းအစုလိုက္ျပန္လာ
ၾကစဥ္ပိတ္ဆို႔မႈႏွင့္ႀကံဳရျခင္းျဖစ္သည္။
ခပ္ထက္ထက္ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ပိတ္ဆို႔သူမ်ားျပသနာတက္ေနစဥ္ေက်ာင္းမွ
ကားတစီးျဖင္႔ဌာနမႈးဦးေကာင္းၫြန္႔ႏွင့္ဆရာတခ်ိဳ႕ေရာက္လာၿပီးေျဖရွင္းေပးေန
သည္။သူတို႔ဘာေတြေျပာဆိုေနသည္ကိုမျမင္မၾကားႏိုင္ေတာ့ပဲကၽြန္ေတာ္၏
အာရံုကပိတ္ဆို႔တားဆီးထားသည္မ်ားကိုေက်ာ္၍ရန္ကုန္
တကၠသိုလ္ပင္မဆီမွကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္သို႔ဦးတည္ခ်ီတက္လာေနေသာေက်ာင္း
သားမ်ားဆီေရာက္သြားသည္။ထိပ္ဆံုးမွတလူလူလႊင္႔ေနေသာခြပ္ေဒါင္းအလံ
ေတာ္၊နဖူးစီးအနီေရာင္စီးထားေသာေက်ာင္းသားမ်ား၊အမ်ိဳးအမည္မသိႏိုင္
ေသာပီတိစိတ္ႏွင့္ၾကက္သီးေမႊးညွင္းမ်ားထလာေနသည္ကိုကၽြန္ေတာ္ခံစား
လိုက္မိသည္။ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတြင္ဒါပထမဆံုးျမင္ဘူးေသာျမင္ကြင္း။
“တို႔ေက်ာင္းသားေတြခ်ီတက္လာတယ္။တို႔ေက်ာင္းသားေတြဆႏၵျပေနတယ္။”
ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲတြင္ထိုစကားသံမ်ားသာပဲ႔တင္ထပ္ေနသည္။ေႂကြးေၾကာ္သံ
မ်ားကပိုမိုက်ယ္ေလာင္လာသည္။အင္းယားကန္ေဘာင္ေဘးတံတားျဖဴအ
လြန္ကၽြန္ေတာ္တို႔တဖက္ျခမ္းရွိပိတ္ဆို႔တားဆီးသည္႕ေနရာတြင္ရပ္တန္႔
သြားၿပီးေနာက္ကမာၻမေၾကသီခ်င္းကိုသံၿပိဳင္သီဆိုေနၾကသည္။
“ဒါတို႔ေက်ာင္းသား၊ဒါတို႔ေသြးသား၊”ဆိုသည္႕အသိကကၽြန္ေတာ္႔ေသြးမ်ားကိုပူ
ေႏြးလွည့္ပတ္လာေစသည္။ကၽြန္ေတာ္ကမာၻမေၾကသီခ်င္းကိုလိုက္ဆိုေနမိပါၿပီ
ေကာ။ကၽြန္ေတာ္သာမကအားလံုးလိုက္ဆိုိုေနၾကပါၿပီ။သံဆူးႀကိဳးမ်ား၊ဘရင္း
ကယ္ရီယာမ်ား၊လက္နက္ကိုင္တပ္မ်ားကကၽြန္ေတာ္တို႔၏ေက်ာင္းသားဆို
သည့္ေသြးစည္းမႈကိုမတားဆီးႏိုင္ပါေတာ့ၿပီ။
“ေဝါ…..ေဝါ………ေဝါ…….”
မထင္မွတ္သည္႕အခိုက္အတန္႔တြင္မိုးၿပိဳသလိုျပင္းထန္သည့္အသံမ်ားႏွင့္
အတူေနာက္မွကားႏွင့္ဝင္တိုက္ၿပီးကားေပၚမွခုန္ဆင္းလာေသာလံုထိန္းမ်ားကအတင္းဝင္ရိုက္သည္ကိုကၽြန္ေတာ္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ေမွ်ာ္လင္႔မထားေသာ၊ျပင္ဆင္မ
ထားေသာေက်ာင္းသားမ်ားမွာအလစ္အငိုက္တြင္အၾကမ္းဖက္ဝင္ေရာက္ရုိက္
ႏွက္မႈေၾကာင္႔အတံုးအရံုးလဲၿပိဳက်ခဲ႔ရပါေတာ႔သည္။
ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေနရသည္႔ျမင္ကြင္းကိုမယံုႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ေနသည္။တိုင္းျပည္ရန္
စြယ္ကိုကာကြယ္ေနၾကသူမ်ားဟုကၽြန္ေတာ္ယံုမွတ္ထားသူမ်ားကလက္နက္မဲ႔
ေက်ာင္းသားမ်ား၊တိုင္းျပည္၏အၫြန္႔အဖူးမ်ားကိုရက္စက္စြာရိုက္ႏွက္
ေနသည္လား။ကၽြန္ေတာ္႔အသိအျမင္ကမာၻႀကီးေျပာင္းျပန္လန္သြားေလၿပီ။
“ဘာတပ္မေတာ္သားလဲ၊ဘာလံုထိန္းလဲ”
“မတရားတာမလုပ္ၾကနဲ႔ကြလာၾကေဟ့တို႔ေက်ာင္းသားေတြကိုသတ္ေနၾကၿပီ၊ရပ္
ၾကည္႕မေနနဲ႔။”ကၽြန္ေတာ္႔ေျခလွမ္းမ်ားကကာရံထားေသာသံဆူးႀကိဳးမ်ားဆီသို႔…………………………
မ်က္ရည္ယိုဓါတ္ေငြ႕မ်ားၾကားမွလမ္းတေလွ်ာက္၊ကန္ေဘာင္တေလွ်ာက္ေျပးေနသူမ်ား၊ၿခံစည္းရိုးမ်ားကိုေသြးရူးေသြးတန္းေက်ာ္ျဖတ္ေနသူမ်ား၊လမ္းမေပၚတြင္လဲၿပိဳေနသူမ်ား၊ေသြးကြက္မ်ား၊ငိုယိုေတာင္းပန္သံမ်ား၊နာက်င္စြာေအာ္ဟစ္ၿငီးတြားသံမ်ား၊တုတ္ျဖင္႔လိုက္ရိုက္ေနေသာ
ငရဲသားမ်ား၊ျမင္သမွ်အရာအားလံုးကကၽြန္ေတာ္႔ႏွလံုးသားမ်ားကိုေျခမြေနၾကေလသည္။
တံတားျဖဴသည္ကားေက်ာင္းသားတို႔၏ေသြးမ်ားျဖင္႔ခ်င္းခ်င္းနီခဲ႔ေလၿပီ။ရယ္႐ႊင္ရီ
ေမာသံတို႔ျဖင္႔သာၾကည္ေမြ႕ဘြယ္ရာရွိေသာအင္းယားကန္ေဘာင္သည္ငိုယိုၿငီး
တြားသံတို႔ျဖင္႔ငရဲျပည္တမွ်ဆူပြက္ေနေပၿပီ။ေလျပည္လိႈင္းၾကက္ခြပ္မ်ားျဖင္႔တင္႔
ေမာဘြယ္ရာကန္ေရျပင္ကားအသက္ေဘးအတြက္ရုန္းကန္ေျပးေနရေသာ
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားေၾကာင္႔လိႈင္းထန္ခဲ႔ေလၿပီ။
“မလုပ္ၾကနဲ႔ ၊မတရားမလုပ္ၾကနဲ႔ကြ ”
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဝိုင္းေအာ္သံမ်ားကအရာမေရာက္ေတာ႔၊ေသြးရူးေသြးတန္းႏွင့္သံဆူး
ႀကိဳးကိုဆဲြထားသည့္ကၽြန္ေတာ္႔လက္မ်ားကေသြးတို႔တစက္စက္က်လွ်က္၊ကၽြန္
ေတာ္တို႔အေနာက္ဘက္မွစတင္ရိုက္သံမ်ားၾကားလာရသည္။
“ေျပးၾကေဟ႔ ……၊ ေျပးၾက ”
ဘယ္သူမွန္းမသိသူမ်ားကကၽြန္ေတာ္႔ကိုဝိုင္းဆြဲေျပးၾကသည္။
“ငါဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးကြာ၊တို႔ေက်ာင္းသားေတြကိုမတရားသတ္ၾကတာ ”
ေဘးလြတ္ရာၿခံဝင္းတခုတြင္ထိုင္ရင္းကၽြန္ေတာ္႔ေဘးမွေက်ာင္းသားတဦး
ကငိုရင္းေျပာသည္။ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုဖက္ထားရင္းမွလက္သီးကိုတင္း
ၾကပ္စြာဆုပ္လိုက္မိသည္။
“အကိုတို႔အမတို႔ရယ္၊ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ကၽြန္ေတာ္တို႔တေသြးထဲတသားထဲပါ၊အဲဒီေသြးေႂကြးကိုကၽြန္ေတာ္တို႕ဆပ္ပါ႔မယ္။”
ကၽြန္ေတာ႔ရင္ထဲမွတိတ္ဆိတ္စြာသစၥာျပဳမိပါသည္။ကၽြန္ေတာ္႔ဘဝရဲ႕တဆစ္ခ်ိဳး
(သို႕)ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေန႔သစ္တခုစခဲ႔ရပါၿပီ။
မဆံုးႏိုင္ေသာတိုက္ပဲြတို႕ကဆက္၍လာေနသည္။ဂၽြန္လ၊ကိုဘုန္းေမာ္(၃)လျပည့္အတြက္ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲၾကသည္။RCခန္းမအေပၚထပ္တြင္မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္၍ေဟာေျပာေနၾကေသာေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားအတြက္လံုၿခံဳေရးတာဝန္ယူရင္းတံတားနီအျဖစ္ကကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွမထြက္ႏိုင္ေအာင္
ရွိေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတာင္းဆိုသံမ်ားကေက်ာင္းသားအေရးကိစၥမ်ား၊ေက်ာင္းသားသမဂၢ
ဖဲြ႔စည္းေရးကိစၥမ်ားမွသည္ႏိုင္ငံေရးေတာင္းဆိုမႈမ်ားအထိက်ယ္ျပန္႔လာသည္။
တံတားနီေန႔တြင္အဖမ္းခံရေသာမိန္းခေလးတဦးကသူမကိုေထာင္ထဲတြင္ျပဳက်င္႔
မႈခဲ႔မ်ားကိုရဲဝင္႔စြာဖြင္႔ခ်သည္႔အခါမေက်နပ္မႈဒီဂရီကအဆံုးအထိတက္လာ
ေတာ႔သည္။
“ရက္စက္လိုက္ၾကတာ၊ယုတ္မာလိုက္ၾကတာ၊သူတို႔ညီမသားခ်င္းေတြဆိုဒီလိုလုပ္
ၾကပါ႔မလား ၊ဒါကိုတုန္႔ျပန္ရမယ္၊ ”
ျပင္ပတြင္ေခ်မႈန္းခံခဲ့ရေသာအေတြ႔အႀကံဳေၾကာင္႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းဝင္းထဲ
တြင္သာဆႏၵျပၾကသည္။ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားဟစ္ေႂကြးၾကသည္။သို႔ေသာ္ေန႔ခင္း
ပိုင္းတြင္ေတာ႔ဂ်က္ဆင္ေရွ႕ေပါက္မွစစ္တပ္ႏွင့္လံုထိန္းမ်ားကဝင္ေရာက္လာၿပီး
ရိုက္ႏွက္ၿဖိဳခဲြေတာ႔သည္။ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္း၏ေဆြမ်ိဳးဆရာတဦးအိမ္တြင္
ပုန္းခြင္႔ရသျဖင္႔ကၽြန္ေတာ္လြတ္ေျမာက္ခဲ႔ရသည္။ထိုၿခံဝင္းထဲရွိသစ္ပင္ေပၚတြင္
တက္ပုန္းေနသူတဦးကိုလံုထိန္းမ်ားကေအာက္ဆင္းခဲ႔ရန္ေခၚေနသည္၊ေအာက္
အေရာက္တြင္
“မင္းလားကြ ေက်ာင္းသား ၊မင္းလားကြပညာတတ္”
ဟုဆိုကာဝိုင္းရိုက္ေနေသာအသံမ်ားကကၽြန္ေတာ္တို႕ရင္ကိုဓါးထက္ထက္နဲ႔
ထိုးခြဲေနသလို၊တခုခုထြက္မလုပ္ရန္ဝိုင္းဆဲြေနၾကေသာဆရာ၏မိသားစုမ်ား
ေၾကာင္႔ကၽြန္ေတာ္တို႔မလႈပ္သာၾက။ထိုအခိုက္တြင္ညီညာက်ယ္ေလာင္ေသာ
ကမာၻမေၾကသီခ်င္းသံကကၽြန္ေတာ္တို႔နားထဲဝင္လာသည္။ဓမၼာရံုထဲမွာဖမ္းထား
ေသာေက်ာင္းသားေတြအခ်ဳပ္ကားေတြထဲကဆိုေနတာျဖစ္သည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲအသံ
မထြက္ပဲႏွလံုးသားႏွင့္အတူလိုက္ဆိုေနမိသည္။က်လာေသာမ်က္ရည္တို႕
ကတားဆီးမရေတာ့။
“တို႔ဒီပဲြကိုဆက္တုိုက္ၾကမယ္”
ေက်ာင္းဝင္းအျပင္ဘက္အေရာက္တြင္ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးသေဘာတူ
ၾကသည္။အင္းစိန္သို႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပန္၍ေန႔ခင္းအျဖစ္အပ်က္ႏွင့္ေက်ာင္း
သားမ်ားကိုအခ်ဳပ္ကားျဖင္႔တင္လာမည္႔အေၾကာင္းသတင္းျဖန္႕ၾကသည္။
အထူးသျဖင္႔မီးရထားတံခါးပိတ္ခ်ိန္ႏွင့္ႀကံဳႀကိဳက္ပါကတခုခုလုပ္ေပးႏိုင္
ေအာင္ေစာင္႔ၾကသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမွ်ာ္လင္္႔ထားသလိုရထားတံခါးပိတ္
ခ်ိန္တြင္အခ်ဳပ္ကားမ်ားပိတ္မိေနသည္။လမ္းေဘးမွလူမ်ားကစားစရာ၊
ေဆးလိပ္၊ပိုက္ဆံစသည္ျဖင္႔တတ္ႏိုင္သမွ်ေပးကမ္းၾကသည္။ကားေပၚမွပစ္ခ်ေပး
ေသာစာကေလးမ်ားကိုဖတ္၍ငိုၾကသူမ်ားက မရွား။
ထိုအရွိန္ျဖင္႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆက္လက္တိုက္ပဲြဝင္ၾကသည္။အင္းစိန္တၿမိဳ႕လံုးစစ္
သားမ်ားလံုထိန္းမ်ား၊ရဲမ်ားျဖင္႔ေနရာအႏံွ႔ျဖစ္ေနေသာဆႏၵျပမႈမ်ားကိုၿဖိဳခဲြၾက
သည္။ညရနာရီခန္႔တြင္ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖဲြ႔အင္းစိန္ဘူတာရံုထဲတြင္ပိတ္မိသြား
သည္။ထိုေန႔ကဝမ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္အျဖစ္အနက္ေရာင္ဝတ္ထားေသာ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုလံုထိန္းမ်ားကလြယ္ကူစြာခဲြထုတ္ဖမ္းဆီးသြားခဲ႔ၾကသည္။
“ေဩာ္…..ဘဝတြင္အိမ္မက္ပင္မမက္ခဲ႔ဘူးေသာေထာင္ဆိုသည္႕အရသာကို
ျမည္းစမ္းရေပဦးေတာ႔မည္။”
ကၽြန္ေတာ္အထက္တြင္ဆိုခဲ႔သလိုကၽြန္ေတာ္႔တြင္ႏိုင္ငံေရးအသိုင္းအဝိုင္း၊
မ်ိဳးရိုးမရွိခဲ႔။ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္စစ္ဗိုလ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔ဖူးသည္။သို႔ေသာ္
ျမန္မာ႔ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီအမည္ခံထားသည္႔စစ္အုပ္စုကတခ်ိန္လံုး
လိမ္ညာဝါဒျဖန္႔ဟန္ေဆာင္ထားသည္႕မင္းသားေခါင္းကိုျဖဳတ္၍စစ္အာဏာ
ရွင္ဘီလူးရုပ္ကိုထင္ထင္ရွားရွားထုတ္ျပသည္ကိုကၽြန္ေတာ္မ်က္ဝါးထင္ထင္
ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ရသည္။ေထာင္ထဲတြင္ရွိေနစဥ္ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေတြ႔ႀကံဳခံစား
ခဲ႔ရသည္။ေနာက္ပိုင္းတြင္သိလိုသည္႔အခ်က္အလက္မ်ား၊မရွင္းလင္းသည္မ်ား
ကိုစာအုပ္မ်ားမွရွာေဖြရသည္။အေတြ႕အႀကံဳရင္႔က်က္သူမ်ားထံမွေမးျမန္းရ
သည္။ကၽြန္ေတာ့္ကိုမည္သူမွမရပ္တန္႕ႏုိင္ေတာ့။
ဩဂုတ္လတြင္ကၽြန္ေတာ္တို႔၏တိုက္ပဲြမ်ားအျမင္႔ဆံုးျဖစ္လာသည္။မတ္၁၆ ရက္ေန႔တုန္းကထက္ဆိုးေသာေသေၾကပ်က္စီးမႈမ်ား၊ထိခိုက္ပ်က္စီးမႈမ်ားပို
မ်ားလာခဲ႔ေလသည္။ထို႕အတူကၽြန္ေတာ္႔ႏွလံုးသားသည္လည္းဒါဏ္ရာမ်ားစြာ
ျဖင္႔ရင္႔က်က္လာခဲ႔သည္။ေသြးေႂကြးေပးဆပ္ရန္တာဝန္ေတြလဲပိုမ်ားလာခဲ႔
ေတာ႔သည္။
စက္တင္ဘာလစစ္တပ္မွအာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ပါတီဖဲြ႔ကာႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္း
မ်ားလုပ္ေဆာင္လာရသည္႔အခါကၽြန္ေတာ္႔အတြက္အေတြ႔အႀကံဳမ်ားစြာရခဲ႔
သည္။ထိုအေျခအေနမ်ားကကၽြန္ေတာ္႔ကိုပိုမိုရင္႔က်က္လာေစသည္ဟုထင္
သည္။ထိုမွတဖန္ပိုမိုျပင္းထန္ေသာယံုၾကည္ခ်က္မ်ားႏွင့္အတူလြတ္ေျမာက္
နယ္ေျမသို႔ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိခဲ႔သည္။ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းမႈမ်ား၊ေရာဂါဘယ
မ်ား၊ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈမ်ား၊မ်ားစြာေသာအရာအားလံုးကိုကၽြန္ေတာ္ရဲဝံ႕
စြာျဖတ္သန္းခဲ႔သည္ဟုမဆိုရဲပါ။
အခ်ိန္ကာလ၊အေတြ႔အႀကံဳႏွင့္တိုက္ပဲြတို႔သည္လူသားတို႔၏ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္မႈ
ႏွင့္အရည္အခ်င္းမ်ားကိုပိုမိုေတာက္ေျပာင္လာေစသည္ဟုဆိုသည္။ကၽြန္ေတာ္႔
အတြက္ကေတာ႔ေဝခဲြမရေခ်။ထိုအရာမ်ားသည္တခါတရံပံုေျပာင္းေပးႏိုင္ေသာ
စက္ယႏၱရားႀကီးတခုအလား၊တဖက္မွဝင္သြားၾကစဥ္ကအေသြးတူ၊အေရာင္တူ၊ျဖဴ
စင္မႈမ်ား၊စြန္႔လြတ္ေပးဆပ္မႈမ်ားႏွင့္။ျပန္ထြက္လာသည္႔အခါမယံုၾကည္ႏိုင္
ေလာက္ေအာင္ကဲြျပားျခားနားမႈမ်ားစြာျဖင္႔၊တခ်ိဳ႕ကပိုမိုေတာက္ေျပာင္
လာသည္။တခ်ိဳ႕ကမယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေျပာင္းလဲကုန္ၾကသည္။
ဘာလိုလိုႏွင့္ထိုယႏၱရားႀကီးေမာင္းႏွင္လာခဲ႔သည္မွာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာ
ခဲ့ၿပီ။ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲကာလသည္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရွိခဲ႔ၿပီ။ယခု
အေျခအေနတြင္သူမ်ားေတြအေၾကာင္းအထူးအေထြကၽြန္ေတာ္မေျပာလိုေတာ႔၊
ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ကၽြန္ေတာ္ကေရာ……..
ကၽြန္ေတာ္႔အားယေန႔ထိတိုင္ေျခာက္လွန္႔ေနသည္႔ေျခာက္အိမ္မက္တခုရွိသည္။ထိုအရာကားမတ္လ၁၆ရက္ေန႔ျမင္ကြင္းပင္။ထိုေန႔ကသူတို႔က်ခဲ႔ေသာ
ေသြးမ်ားႏွင့္ကၽြန္ေတာ္႔လက္မွက်ခဲ႔ေသာေသြးတို႔သည္သံဆူးႀကိဳးျခားထား၍
တေနရာစီျဖစ္ေသာ္လည္းတေသြးထဲတသားထဲဟုကၽြန္ေတာ္ခံယူသည္။
သူတို႔ေသြးသည္ကၽြန္ေတာ္႔ေသြးပင္၊သူတို႔ေသြးေႂကြးသည္ကၽြန္ေတာ္႔ေသြး
ေႂကြးပင္။
တခါတရံကၽြန္ေတာ္ေတြေဝေနမိသည္။ထိုေသြးေႂကြးကကၽြန္ေတာ္႔ကိုေတြေဝ
ခြင္႔မေပး၊တခါတရံစိတ္ပ်က္စြာေဘးထြက္ေနခ်င္မိသည္။ကၽြန္ေတာ္႔ကိုေဘး
ထြက္ခြင္႔မေပး။အမ်ားသူငါလိုအခြင္႔အေရးရယူခ်င္မိသည္။ထိုအခြင္႔
အေရးသည္ေသြးတို႔ျဖင္႔နီေစြးသည္။ေသြးၫွီနံံ႔တို႔ျဖင္႔ေထာင္း
ေထာင္းထေနသည္။ကၽြန္ေတာ္လက္လွမ္းရန္ကိုပင္မဝ့ံ။
ေသြးေႂကြးကိုေသြးျဖင္႔ဆပ္ရမည္ဟုယခုအသက္အရြယ္အေတြ႔အႀကံဳအရ
ကၽြန္ေတာ္မဆိုခ်င္ေတာ႔။သို႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ႀကံဳခဲ႔ရေသာစစ္အာဏာ
ရွင္စနစ္ဆိုးေအာက္မွအျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးေတြကိုေနာက္မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား
ေတြ၊ျမန္မာျပည္သူလူထုေတြမခံစားေစလိုေတာ႔………
ဒီမိုကေရစီထြန္းကားေသာႏုိင္ငံမ်ား၏အေျခအေနအဆင္႔အတန္းကို
ကိုယ္တိုင္ေတြ႔ရမွကၽြန္ေတာ္တို႔ေတာင္းဆိုခဲ႔သည္႔ဒီမိုကေရစီ၏တန္
ဘိုးကိုပိုမိုသိလာရသည္။
ထိုႏိုင္ငံသားေတြလူပီသစြာေနႏိုင္ခြင္႔ကိုျမင္ရမွလူ႔အခြင္႔အေရး၏နက္နဲ
ေသာတာဝန္ခံမႈကိုပိုနားလည္လာရသည္။ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္တစိတ
္တပိုင္းမွ်လြတ္ေျမာက္ေနရစဥ္မွအာဏာရွင္စစ္ဖိနပ္ေအာက္တြင္ျပားျပား
ေမွာက္ေနရသည္႔ျပည္သူတို႕၏ဘဝကိုပို၍စာနာရသည္။သူတို႔မလြတ္
ေျမာက္္ေသးလွ်င္ကၽြန္ေတာ္႔ေသြးေႂကြးတာဝန္မေက်(တနည္း)ကၽြန္ေတာ္
ထိုေျခာက္အိမ္မက္မွလြတ္ေျမာက္ခြင္႔ရမည္မဟုတ္။
အခ်ိန္မည္မွ်ၾကာေအာင္ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိသည္မသိ။အေရွ႕ဘက္အေဝးမိုး
ကုတ္စက္ဝိုင္းဆီမွအာရုဏ္ဦး၏ေရာင္နီခပ္ပ်ပ်ကိုျမင္ေတြ႔ေနရေပသည္။မွန္ပါ
သည္။မည္မွ်ေမွာင္ေသာညပင္ျဖစ္ပါေစညၿပီးလွ်င္ေန႔ျဖစ္ရမည္။အေမွာင္ၿပီးလွ်င္အလင္းေရာက္ရမည္။ဒါကေလာကသစၥာတရားပင္။
သို႔ေသာ္ျမန္မာျပည္လူထုအတြက္အေမွာင္ကေတာ့ၾကာရွည္လြန္းလွသည္ဟု
ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္္။ထိုအေမွာင္ထုေအာက္မွငို္ၿငီးသံမ်ား၊ရင္နင္႔ဘြယ္ရာဘဝ
မ်ား၊ခါးသီးနာက်ည္းဖြယ္ရာမ်ား၊အနိဌာရံုမ်ားကိုကၽြန္ေတာ္ျမင္ေနရသည္။ေရာင္
နီလာခ်ိန္အထိကၽြန္ေတာ္တို႔ထိုင္ေစာင္႔ေနရန္မသင္႔။
သဘာဝနိယာမအရကမာၻတဖက္ျခမ္းတြင္ညျဖစ္ေနစဥ္တျခားကမာၻတဖက္
ျခမ္းသည္ေန႔ျဖစ္ေနသည္။ဟိုးအေရွ႕ဘက္ဆီတြင္ေရာင္နီရွိသည္။အေရွ႕အရပ္
ဆီသို႔ေသခ်ာစြာဦးတည္၍ကၽြန္ေတာ္တို႔ခရီးႏွင္ခဲ႔လွ်င္ထိုရွည္လ်ားေသာညတာ
ကိုခ်ံဳ႕ႏိုင္လိမ္႔မည္။သို႔ေသာ္အေနာက္ဖက္ကိုသာေလွ်ာက္မိလွ်င္မူထိုနိယာမ
အရမဆံုးႏိုင္ေသာအေမွာင္ခရီးရွည္ႀကီးျဖစ္ေနေပလိမ္႔မည္။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစကၽြန္ေတာ္တို႕ခရီးဆက္ရေပမည္။အခ်ိဳ႕ကအလင္းေရာင္လာ
သည္အထိေစာင့္ေနၾကေစကာမူလင္းအာရုဏ္ဦးဆီသို႔ဦးတည္၍ကၽြန္ေတာ္တို႔မ
ျဖစ္မေနခရီးႏွင္ရေပဦးမည္။
ျမန္မာျပည္၏အေမွာင္ညတာေတြဆံုးပါေစေတာ႔။ ။
(ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲကာလအတြင္းက်ဆံုးခဲ့ရေသာရဲေဘာ္မ်ားကိုဦးညႊတ္လွ်က္)
D-wave
No comments:
Post a Comment