အတိတ္ေမ့တတ္သူမ်ားအေၾကာင္း
ယေန႕ေခတ္လူငယ္ေတြသံုးေလ့ရွိတဲ့ဘမ္းစကားေတြထဲမွာ“စားၿပီးနား
မလည္လိုက္ပြဲခါးၾကားထိုး”ဆိုၿပီးေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ဆိုလိုတာကနဂို
သေဘာတူထားတဲ့ကိစၥေတြကိုရစရာရွိတာေတာ့ယူၿပီးျပန္လုပ္ေပးရမယ့္
အခါမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာကိုေျပာတာပါ။ဒါထက္ဆိုးတာက
ေနာက္ထပ္ရႏိုင္တဲ့အခြင့္အေရးေတြကိုပါထပ္ယူသြားျပန္တာပါ။
လြန္ခဲ့တဲ့လအနည္းငယ္ကမိတ္ေဆြတေယာက္အီးေမးကေနေဖၚဝပ္
လုပ္ေပးတာေလးတခုထဲမွာျမန္မာရုပ္ရွင္ကားေတြအေၾကာင္းသံုး
သပ္ခ်က္ထဲကျမန္မာရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္မ်ားဟာခဏခဏအတိတ္
ေမ့ေလ့ရွိၾကတယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ျပင္ပမွာအင္မတန္ျဖစ္ခဲေတ႔ြခဲ
တဲ့ေရာဂါဟာရုပ္ရွင္ထဲမွာမၾကာခဏဆိုသလိုအလြယ္တကူျဖစ္ေလ႔
ရိွတယ္လို႔ေျပာတာပါ.....
......................ၿပိဳင္ဘက္မရွိေပါ့ခင္ဗ်ာ။
ဒါေပမယ့္အခုအခါမွာေတာ့ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေလာကအတြက္ၿပိဳင္ဘက္
ႀကီးေပၚလာပါၿပီ။
လူတခ်ိဳ႔လို႔ပဲညႊန္းပါရေစေတာ့။ခိုင္းလို႕ရတဲ့အခ်ိန္မွာအစြမ္းကုန္ခိုင္း
ၿပီးျပန္ကူညီေစာင့္ေရွာက္ရမယ့္အခ်ိန္က်ရင္ေရွာင္တခင္အတိတ္
ေမ့သြားတာပါ။ချမာမ်ားမွာ...အားကိုးတႀကီးနဲ႔ေျပးလာၿပီးမွသူတို႔က…
“ဘာဘာ….ဘာမွသိဝူး”..ဆို…..ဆီးလုပ္ေတာ့ဒီမွာပလပ္စတစ္ပဲ
ေကာက္ရမလိုလို၊ျပန္ေျပးၿပီးအဖမ္းခံရမလိုလိုျဖစ္ၾကဆိုပဲဗ်ိဳ႕။
ကာယကံရွင္ေတြကအတိတ္ေမ့ေနခ်ိန္မွာေဘးတီးတဲ့လူေတြကဒီမွာ
အဆင္မေျပအလုပ္မရွိတဲ့အေၾကာင္း….တတိယႏိုင္ငံဆိုတာသိပ္
ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း….ေတြကိုအာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႕
မ်က္ရည္တဂါလံေလာက္ထြက္ေအာင္ငိုျပလိုက္………မစားရဝခမန္း
ေတြေျပာလိုက္လုပ္တဲ့အခါဘယ္သူ႕အေဖေခၚရမွန္းမသိတဲ့
ချမာမ်ားလဲ..ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္နဲ႔ေခါင္းညိတ္မိတာေပါ့………
ဟုတ္တာေပါ့..ခင္ဗ်ာ…တခ်ိုဳ႕ဆိုေနာက္ဆံုးေပၚကားေလးေတာင္
မွန္မွန္လဲမစီးႏိုင္ပါဘူးခင္ဗ်ာ……..ကၽြတ္….ကၽြတ္…ကၽြတ္….
အဲဒီမွာေယာင္မွားေခါင္းညိတ္မိတဲ့..တခ်ိဳ႕ချမာမ်ားမွာ..တတိယႏိုင္ငံ
သြားမယ့္သူကိုကူညီမယ့္ေပၚလစီမရွိလို႕ဆင္းပါေတာ့လို႕ေမာင္းခ်တဲ့
အခါေသာင္ျပင္လႊတ္တဲ့ေရြဟသၤာေလးေတြပမာေပါ့။တကယ္ဆိုအလုပ္
ရၿပီးမွ...အိမ္သြားဝယ္စာရင္းေပးရင္ရရဲ႕သားနဲ႔ဗ်ာ။အဲဒီလိုအလုပ္ရ၊ရာထူး
ႀကီးမ်ားယူထားၿပီးမွကမ့္ထဲ့မွာစာရင္းေပးထားသူမ်ားကတပံုႀကီးပါ။
ဟိုတေန႔ကအဲဒီလိုထြက္လာသူအမ်ိဳးသမီးႀကီးတေယာက္..ကိုေတာသားနား
မွာဖုန္းဆက္ေနတာၾကားရတယ္။သူ႕သမီးကို...သမီးရယ္အေမ့ကိုပိုက္ဆံ
တသိန္းေလာက္မျဖစ္မေနပို႕ေပးပါအေမဒီမွာအရမ္းကိုဒုကၡေရာက္ေနလို႕ပါတဲ့။
သူ႔ချမာ...ဗ်ာ......အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နီးပါးေပးဆပ္လာရတာ။အခုလို
အတိတ္ေမ့ေနၾကေတာ့…..ခက္သားေပါ့….
ကိုေတာသားလဲစိတ္မေကာင္းေပမယ့္…
ကိုေတာသားတို႕ဘဝကေတာင္ျပင္သူေဌးက....ေျမာက္ျပင္သူေဌး
ကိုမကူႏိုင္တဲ့ဘဝမို႔…..အင္း…ဒုကၡ…ဒုကၡ………………..
ရုပ္ရွင္ထဲမွာေတာင္ဒီေရာဂါျဖစ္တဲ့အခါဇာတ္သိမ္းခန္းမွာျပန္သတိရ
ေလ့ရိွၾကပါတယ္။အဲဒီပုဂိၢဳလ္မ်ားကေတာ့ေရာဂါေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္လို႔
ဆိုရမယ္ခင္ဗ်။လံုးဝျပန္သတိရေလ့မရွိၾကဘူးလို႕ေျပာၾကပါတယ္။
ကိုေတာသားဖတ္ဘူးတဲ့ဆရာမင္းလူရဲ႕ဟာသဝတၳဳတိုေလးတပုဒ္ကို
ေျပးသတိရမိပါတယ္။ဗီဒီယိုကားလဲရွိပါတယ္..သေဘာကေတာ့တူတူပါပဲ...
အဲဒီထဲမွာဇာတ္လိုက္ကခရီးတခုအသြားမွာAsscidentတခုျဖစ္ကာ
ေခါင္းထိၿပီးအတိတ္ေမ့……….ရြာေလးတရြာမွာေသာင္တင္ေနတယ္။အဲဒီမွာ
ခ်စ္သူအသစ္ေတြဘာေတြရသေပါ့ဗ်ာ……ရည္းစားေဟာင္းကလိုက္ရွာရင္း
ျပန္ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္မွာတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ေခါင္းထပ္ထိၿပီးအတိတ္ျပန္
သတိရ…….ခ်စ္သူသစ္ကိုေမ့သြားျပန္ေရာတဲ့။ဒီေတာ့…..မခံမရပ္ႏိုင္တဲ့
ခ်စ္သူအသစ္ကတုတ္နဲ႔ေဆာ္ေတာ့တခါအတိတ္ျပန္ေမ့….ခ်စ္သူသစ္ကို
ျပန္သတိရ...အဲဒီလိုနဲ႔…………..ခ်စ္သူအသစ္နဲ႔အေဟာင္းကတလွည့္စီ
ေဆာ္လိုက္တာေနာက္ဆံုးေဂါက္သြားတဲ့အခန္းနဲ႔ဇာတ္သိမ္းထားတယ္။
အထဲကလာမယ့္လူမ်ားအတြက္ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေလးေတြပါ….ငိုျပတိုင္း
မယံုၾကဖို႕နဲ႕…….အတိတ္ေမ့သူမ်ားကိုကုေပးရေအာင္……..ႏွစ္တလက္မ
တုတ္ေကာင္းေကာင္းတေခ်ာင္းလဲအပါယူလာဖို႕ေဆးေကာင္းေလးညႊန္း
လိုက္ပါရေစခင္ဗ်ာ။
ကိုေတာသား(မဲေဆာက္)
No comments:
Post a Comment