SAFFRON PEOPLE'S MOVEMENT

ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္စရာမရွိ ဘင္ဂ်မင္ ဇာဗက္စကီး (ျမန္မာႏုိင္ငံဆုိင္ရာ သုေတသနအရာရွိ၊ ႏုိင္ငံတကာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္အဖြဲ႔)

“က်ေနာ္တို႔ ေရွ႕ကို ခ်ီတက္ရမယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း ေရွ႕ကို ခ်ီတက္ရမယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ေၾကာင္း လွည့္စရာမရွိဘူး” ဆိုတဲ့ စကားဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ (၈၈၈၈) အေရးအခင္းမွာ ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံထဲကေန ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္လာရသူတဦးက က်ေနာ့္ကို ေျပာျပတာပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမွာ ျပည္သူ႔အာဏာဆိုတာ ျဖတ္ခနဲ အခ်ိန္ေလး ရလိုက္ေပမယ့္လည္း ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) ေက်ာ္ ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာခ်ီတဲ့ ျပည္သူလူထုေတြဟာ မျဖစ္စေလာက္ တိုးတက္မႈေလးနဲ႔ ဖိႏွိပ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ ေ၀ဒနာေတြ ခံစားေနရတုန္းပါ။ အနာဂတ္ ေကာင္းစားေရးအတြက္ဆိုရင္ ကုလသမဂၢ လံုျခံဳေရးေကာင္စီနဲ႔ အာဆီယံ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲက လူ႕အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြကို မ်က္ကြယ္ျပဳ မထားသင့္ ေတာ့ပါဘူး။ ဒီခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြ ရပ္တန္႔ဖို႔ ျပတ္သားထိေရာက္တဲ့ အေရးယူမႈေတြ စတင္သင့္ေန ပါၿပီ။ ၁၉၈၈ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လမ္းမေတြေပၚမွာ ခ်ီတက္ၿပီး အစိုးရ ဆီမွာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ (၁) လခြဲေလာက္ ၾကာၿပီး တဲ့အခါမွာ ဆႏၵျပတဲ့ ပမာဏဟာ ႀကီးထြားလာၿပီး ျပည္သူအမ်ား ေထာက္ခံမႈေတြလည္း ရသလို ႏိုင္ငံအ၀ွမ္း က်ယ္ျပန္႔သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ အစုိးရရဲ႕ လံုျခံဳေရးတပ္ေတြ ၀င္ေရာက္လာၿပီး ဆႏၵျပမႈေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ဖိႏွိပ္ၿဖိဳခြင္းေတာ့တာပါပဲ။ အစိုးရဘက္က ျပည္သူေတြ (၃၀၀၀) ေက်ာ္ သတ္ျဖတ္ခဲ့ၿပီး က်န္တဲ့အေရအတြက္ မသိရတဲ့ လူေတြကိုလည္း အတင္းအက်ပ္ ကြယ္ေပ်ာက္ေစခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္မႈဟာ တကမာၻလံုးကို တုန္လႈပ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတြင္း မွာရွိတဲ့သူေတြေရာ၊ ျပည္ပမွာရွိတဲ့သူေတြကပါ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ့ “နိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီ” လို႔ ယံုမွတ္ရတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလို စံတင္ေလာက္တဲ့ ပမာဏနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္တာကို ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ဘယ္လိုလုပ္ သည္းခံႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ျမန္မာျပည္သူေတြ အတြက္ ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းတာကေတာ့ “နိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီ” လို႔ ႏိုင္ငံတကာက ထင္တာ မွားေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အဓိက အတိုက္အခံပါတီရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္လည္းျဖစ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏိုဘဲလ္ဆုရွင္ လည္းျဖစ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားမႈရဲ႕ စံျပေခါင္းေဆာင္လည္းျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္ဟာ (၁၉) ႏွစ္ၾကာ ကာလအတြင္း ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ (၁၃) ႏွစ္ၾကာ ထိန္းသိမ္း ခံထားရတယ္။ ေဒၚစုပါတီရဲ႕ လူၾကီးပိုင္း အဖြဲ႕၀င္တဦးျဖစ္တဲ့ ဦး၀င္းတင္ဟာလည္း (၁၉) ႏွစ္ လံုးလံုး ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ် ခံထားခဲ့ရၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အျပစ္မရွိလည္း ျပစ္ဒဏ္က်ခံေနရတဲ့ ႏွစ္အရွည္ဆံုး အက်ဥ္းသားတေယာက္ေတာင္ ျဖစ္ေနရပါၿပီ။ အသက္ကလည္း (၇၈) ႏွစ္ေတာင္ ရွိၿပီ။ (၁၉၈၈) ခုႏွစ္ကတည္းက ထိန္းသိမ္းခံခဲ့ရတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြဆိုတာလည္း မနည္းဘူး။ ေထာင္ထဲမွာတင္ ေသသြားတဲ့သူေတြကပဲ (၁၃၇) ဦးရွိတယ္။ ေသၾကတဲ့အထဲမွာ တခ်ိဳ႕က ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္လို႔၊ အခ်ိဳ႕က ေဆးကုသမႈ ဂ႐ုတစိုက္ မရွိခဲ့လို႔ပါ။ အခု ေထာင္ခ်ခံထားရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား (၂,၀၀၀) ေက်ာ္ရွိပါတယ္။ အဲဒီအထဲက သံုးပံု တပံုဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ သံဃာေတာ္ေတြ ဦးေဆာင္တဲ့ စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းမွာ အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္နင္းၿပီး ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းခံထားရသူေတြျဖစ္ပါတယ္။ စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းဆိုတာကလည္း (၈၈၈၈) ကတည္းကဆိုရင္ အၾကင္နာမဲ့တဲ့၊ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ စစ္အစိုးရကို ျပည္သူေတြက အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုတဲ့ အဓိက တတိယေျမာက္ အင္တိုက္အားတိုက္ ဆႏၵျပမႈပါပဲ။ အၾကမ္းဖက္ ၿဖိဳခြဲ ႏွိမ္နင္းမႈ ၿပီးသြားတဲ့ေနာက္ ရက္ပိုင္းအတြင္း ရက္စက္မႈေဘးကေန သီသီေလး ေျပးလာၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ ပါ၀င္လႈပ္ရွားသူအခ်ိဳ႕က ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္မွာ က်ေနာ့္ကို ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေျပာျပၾကပါတယ္။ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြရဲ႕ ျပင္ပ၊ ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ မီးေမာင္းထုိးထားမႈ မ်က္ကြယ္မွာ ျမန္မာ စစ္တပ္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လံုးလံုး တိုင္းျပည္ရဲ႕ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕အစည္း ေတြကို ဆက္တိုက္ စစ္ဆင္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ စစ္ဆင္မႈခံရတဲ့အထဲမွာ ကရင္လူမ်ိဳးစုေတြလည္း ပါတာေပါ့။ စစ္တပ္က ကရင္အမ်ိဳးသား လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ (KNLA) ကို ထိုးစစ္ဆင္ေနတဲ့ တိုက္ပြဲေတြဆိုတာ (၁၉၉၀) ခုႏွစ္ေတြကတည္းကပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္က စစ္တပ္ဟာ ကရင္ လူမ်ိဳးေတြကို ေနာက္ထပ္ အင္တိုက္အားတိုက္ ထိုးစစ္ဆင္တယ္။ ဒီေန႔အထိလည္း တိုက္ေန တုန္းပဲ။ ဒီတခ်ီမွာေတာ့ စစ္တပ္ဟာ (KNLA) ကိုေရွာင္ၿပီး အကာအကြယ္မဲ့တဲ့ ရြာသူရြာသားေတြကို ပစ္မွတ္ထားၿပီး စစ္ဆင္ေနတယ္။ စစ္တပ္ဟာ ကရင္လူမ်ိဳးေတြအေပၚမွာ စနစ္တက် က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔နဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး အႀကီး အက်ယ္ ခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြ က်ဴးလြန္ေနတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ တရားလက္လြတ္ သတ္ျဖတ္တာေတြ၊ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တာေတြ၊ အာဏာသံုး အစေဖ်ာက္မႈေတြ၊ တရားလက္လြတ္ ဖမ္းဆီးတာေတြ၊ အဓမၼ ခိုင္းေစတာေတြ၊ သီးႏွံေတြ ဖ်က္ဆီးတာေတြ၊ မတရား သိမ္းတာေတြ၊ လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပိတ္ပင္တာေတြ၊ မတရား အခြန္အခ ေကာက္ခံ ဒဏ္႐ိုက္တာေတြ၊ ေျမျမႇဳပ္မိုင္း ေထာင္တာေတြ ပါတယ္။ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု၊ တိုင္းရင္းသား လူနည္းစုေတြကို ညႇဥ္းပန္းတာေတြရဲ႕ ေနာက္ထပ္ အက်ိဳးဆက္တခုကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) အတြင္း ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာခ်ီတဲ့ လူေတြဟာ ကိုယ့္အရပ္ေဒသေတြကို စြန္႔ခြာၿပီး အိမ္နီးနားခ်င္းႏိုင္ငံေတြဆီ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ၾကရတာပါပဲ။ ခန္႔မွန္းေျခ လူဦးေရ (၅၁) သန္းရွိတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံလူဦးေရထဲမွာ ရြာပုန္းရြာေရွာင္ လုပ္ေနၾကရတဲ့ လူအေရအတြက္က (၅) သိန္းထက္ မနည္းဘူး။ က်ေနာ့္ကိုယ္ေတြ႕မ်က္ျမင္အရဆိုရင္ အေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဖြယ္ရာ အေျခအေနေတြနဲ႔ ေနထုိင္ေနၾကရၿပီး အျမဲ ေၾကာက္စိတ္၀င္ေနၾက တယ္။ သူတို႔အေၾကာင္းကို ကမာၻကေတာင္ သိမွ သိပါ့မလားလို႔ေတာင္ က်ေနာ္ စဥ္းစားမိတယ္။ အဲလို ရြာပုန္းရြာေရွာင္ လုပ္ေနတဲ့ လူေတြအားလံုးရဲ႕ တ၀က္ေလာက္ကိုသာ အိမ္နီးနားခ်င္းႏိုင္ငံ ေတြက ဒုကၡသည္ေတြအျဖစ္ တရား၀င္ အသိအမွတ္ျပဳၾကတယ္။ အမ်ားစုက တရား၀င္ဒုကၡသည္ အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ မခံရတဲ့အျပင္ ရတဲ့အခြင့္အေရးကလည္း နည္းလြန္းလွတယ္။ ကေလးမ်ိဳး ဆက္သစ္တခုလံုး ႏုိင္ငံျခားမွာ ေမြးလာတဲ့အေလ်ာက္ ဒုကၡသည္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကမာၻ႕ အခုိင္မာဆံုး၊ အရဲရင့္ဆံုး လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားသူအခ်ိဳ႕ ျဖစ္လာၾကတယ္။ (၈၈ မ်ိဳးဆက္ အဖြဲ႕၀င္ေတြေပါ့ေလ။) လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလက ျမန္မာႏုိင္ငံကို နာဂစ္မုန္တိုင္းႀကီး တိုက္ခတ္လာေတာ့ အစိုးရဟာ မုန္တိုင္း ဒုကၡသည္ေတြကို ဒီအတိုင္း လစ္လ်ဴ ရႈထားတယ္။ စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ မိမိျပည္သူေတြ စား၀တ္ ေနေရး၊ က်န္းမာေရး၊ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းစတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးေတြကို ဘယ္ေလာက္အထိ အႀကီးအက်ယ္ ခ်ိဳးေဖာက္ေနေၾကာင္း ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားေတြ၊ သံတမန္ေတြ၊ သတင္း ေထာက္ေတြ၊ မုန္တိုင္းဒုကၡသည္ေတြက ထိတ္လန္႔တၾကားနဲ႔ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ က်ေနာ့္ကို ထပ္တလဲလဲ ေျပာျပၾကတယ္။ အစိုးရဟာ အင္အား (၄) သိန္းေက်ာ္ရွိတဲ့ စစ္တပ္အင္အားကို မုန္တိုင္းသင့္ေဒသေတြမွာ တပ္ျဖန္႔ဖို႔ ျငင္းဆန္တဲ့အျပင္ ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီကိုလည္း ပယ္ခ်ခဲ့တယ္။ ဒုကၡသည္ေတြကို ကယ္တင္ရ မယ့္အစား အာဏာပိုင္ေတြဟာ ကိုယ္က်ိဳးနည္းၿပီး ေသာကမီးေတြ ေတာက္ေနတဲ့၊ ထိတ္လန္႔တ ၾကား ျဖစ္ေနတဲ့၊ ေသသူေတြအတြက္ ပူေဆြးေနတဲ့၊ ငတ္မြတ္ဆာေလာင္ေနတဲ့သူေတြကို ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒသစ္အတြက္ မဲေပးဖို႔ပဲ အဓမၼအက်ပ္ကိုင္ခဲ့တယ္။ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒသစ္ဆို တာကလည္း လူ႔အခြင့္အေရးကို မကာကြယ္ႏိုင္တဲ့အျပင္ ဥပေဒက်ဴးလြန္တဲ့ အရာရွိအရာခံေတြကို အျပစ္ကေန လြတ္ေအာင္ စနစ္တက် ေရးဆြဲထားတာ ျဖစ္ေနတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဒုကၡသည္ေတြ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ထြက္ခြာတာရယ္၊ နာဂစ္မုန္တိုင္းနဲ႔ ပတ္သက္ ၿပီး အစုိးရရဲ႕ တုံ႔ျပန္တာရယ္ေတြက လူသားဒုကၡေတြ ျဖစ္ေပၚေစခဲ့တာေၾကာင့္မို႔ ကုလသမဂၢရဲ႕ နည္းစနစ္ကို က်င့္သံုးလာရတယ္။ ကုလသမဂၢကလည္း (၁၉၈၈) ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းကတည္းက တရား၀င္အရာရွိေရာ တရားမ၀င္အရာရွိေတြပါ ျမန္မာႏိုင္ငံကို လူေပါင္းမ်ားစြာ ေစလႊတ္ခဲ့တယ္။ ဒီလထဲမွာဆို ေနာက္ႏွစ္ခုေတာင္ တိုးလာတယ္။ ခုဆို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ ထားမႈအဖြဲ႕ အမ်ားအျပား ရွိေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္လည္း လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကေတာ့ နည္းနည္းပဲ ရွိရင္ရွိမယ္၊ ဒါမွ မဟုတ္ လံုး၀ မရွိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကုလသမဂၢမွာ တကယ္အာဏာရွိတဲ့ လုံျခံဳေရးေကာင္စီဟာ ျမန္မာအစိုးရကို ထိေရာက္တဲ့ အေေရးယူမႈ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မလုပ္ခ်င္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွိေနတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပထမဆံုး သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ရရွိဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကို သြားေရာက္လည္ပတ္တာ မလုပ္ခဲ့သလို ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ စစ္လက္နက္ေတြ တင္သြင္းခြင့္ကိုလည္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ဥပေဒျပဌာန္းၿပီး အေရးယူတာမ်ိဳးလည္း မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လူ႔အခြင့္ အေရး မွတ္တမ္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရံႈ႕ခ်တဲ့ တခုတည္းေသာ အေျဖကေတာ့ (၂၀၀၇) ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါ ရီလမွာ အၿမဲတမ္းအဖြဲ႕၀င္ေတြျဖစ္တဲ့ တ႐ုတ္နဲ႔ ႐ုရွက မဲေပးခဲ့ၿပီး အျမဲတမ္းအဖြဲ႕၀င္မဟုတ္တဲ့ အင္ဒိုနီးရွားကေတာ့ မဲမေပးဘဲ ေနခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေနာက္ပိုင္း လံုျခံဳေရးေကာင္စီဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဥကၠ႒အေနႏွင့္ ထုတ္ သည့္ ေၾကညာခ်က္ ႏွစ္ရပ္သာ ရွိခဲ့သည္။ တခုမွာ စက္တင္ဘာအေရးအခင္းတြင္ အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္နင္းမႈႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး “ျပင္းထန္စြာ ရႈံ႕ခ်သည္” ဆိုတဲ့ ေၾကညာခ်က္နဲ႔ ေနာက္တခုက (၂၀၀၈) ခုႏွစ္ ေမလမွာ ျပည္လံုးကၽြတ္ ဆႏၵခံယူပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ “သက္ဆိုင္သူမ်ား အားလံုး ပါ၀င္ၿပီး ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရွိေရး ေသခ်ာရန္ လိုအပ္သည္” ဆိုတဲ့ ေၾကညာခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဆီယံအဖြဲ႕ရဲ႕ ေၾကညာခ်က္ေတြကေတာ့ စက္တင္ဘာအေရးအခင္းမွာ အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြဲ ႏွိမ္နင္းမႈကို ေ၀ဖန္တယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားတာ ႀကိဳဆိုတယ္။ ဒီေတာ့ အာဆီယံအဖြဲ႕အစည္းက (အဖြဲ႕၀င္ႏုိင္ငံေတြ အပါအ၀င္) လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္လံုး လံုး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြကို ျခြင္းခ်က္မရွိ ခြင့္လႊတ္ေပးေနတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ ကမာၻအင္အား အႀကီးဆံုး ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံျဖစ္တဲ့ အိမ္နီးခ်င္း အိႏၵိယႏိုင္ငံကလည္း စိုးရိမ္ တႀကီး ျပစ္တင္ရံႈ႕ခ်တာေလာက္ပဲရွိတယ္။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးအခင္းနဲ႔အတူ နာဂစ္မုန္တိုင္းအေပၚ စစ္အစိုးရ တံု႔ျပန္မႈဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း မွာရွိတဲ့ အႀကီးမားဆံုး လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြရဲ႕ “နိဂံုး” ျဖစ္မယ္လုိ႔ လူအမ်ားစုက ေမွ်ာ္ လင့္ထားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ နိဂံုးျဖစ္ျဖစ္၊ မျဖစ္ျဖစ္ ဒီတႀကိမ္ေတာ့ ျမန္မာ့အေရးဟာ ျမန္မာ ႏိုင္ငံသားေတြ (“၈၈မ်ိဳးဆက္” ေက်ာင္းသားေတြဟာ ရဲ၀ံ့စြာနဲ႔ ေရွ႕ကေန ဦးေဆာင္ေနတယ္) တင္ မကေတာ့ဘူး ကုလသမဂၢ လံုျခံဳေရးေကာင္စီနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အာရွအိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ဆႏၵေပၚမွာလည္း မူတည္ေနပါတယ္။ အႏွစ္ (၂၀) ဆိုတာ ရွည္လ်ားတဲ့ အခ်ိန္ကာလ ျဖစ္ေပမယ့္ သိပ္ေတာ့ ေနာက္မက်ေသးပါဘူး။ (ႏုိင္ငံတကာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္အဖြဲ႔မွ ျမန္မာႏုိင္ငံဆုိင္ရာ သုေတသနအရာရွိ ဘင္ဂ်မင္ ဇာဗက္စကီး၏ No moving backwards for Myanmar ေဆာင္းပါးကုိ ျပန္ဆုိထားျခင္းျဖစ္သည္)