လက္ဗလာဝင္ေရာက္လာတဲ့ မစၥတာဂမ္ဘာရီေတာ့ လက္ဗလာနဲ႔ ျပန္သြားျပန္ၿပီ။
အလားတူပဲ နဂိုကတည္းက ဒီမိုကေရစီဗလာျဖစ္ေနတဲ့ ဗမာျပည္သားေတြ အဖို႔ ဗလာပဲ ရလိုက္ပါတယ္။ စာရင္းခ်ဳပ္ လိုက္ေတာ့ ဘယ္သူေတြကျမတ္လို႔ ဘယ္သူေတြက႐ံႈးသလဲ။
ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးရဲ႕အထူးသံတမန္ဆိုတာေတြ လာလိုက္တဲ့ အႀကိမ္ေတြ မ်ားပဲ မ်ားလွၿပီ ဆိုတာ ေတြ႕ရမွာပါ။ ဘဝသံသရာ ရထားႀကီးလိုပဲ တေယာက္ဆင္း တေယာက္တက္၊ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမႉး ေတြလည္းေျပာင္း၊ သူတို႔ရဲ႕ အထူးသံတမန္ေတြလည္းေျပာင္း။ မေျပာင္းတာက ဗမာျပည္ရဲ႕ အေျခအေန။ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘဝ။ ဓာတ္ျပားေဟာင္းႀကီးနဲ႔ ငိုခ်င္းခ်ေနရတဲ့ ဗမာျပည္ျပည္သူ ေတြရဲ႕ဘဝ။ နအဖ စီစဥ္တဲ့ အတိုင္းေန၊ သြား၊ ေတြ႕၊ ေျပာ၊ အကုန္ လိုက္လုပ္ေနရတဲ့ အထူးသံတမန္ဟာ ဘယ္သူ႔ကို ကိုယ္စားျပဳ တာလဲ ဆိုတာေတာင္ စဥ္းစားရမလိုျဖစ္ေနပါၿပီ။
မစၥတာဂမ္ဘာရီရဲ႕ ဒီတခါလာတဲ့ ခရီးစဥ္ဟာ ႏွစ္ဖက္ရင္ၾကားေစ့ေပးဖို႔လို႔ ဆိုပါတယ္။ ၾကားလို႔ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏိုင္ငံကို သူတေခါက္လာတိုင္း ႏွစ္ဖက္ဟာ ပိုပိုနီးလာသလား၊ ေဝးေဝးသြား သလား ျပန္စဥ္းစားရမလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ လက္ေတြ႕အေနအထားက ကုလသမဂၢ သံတမန္ တေခါက္လာတိုင္း၊ ဗိုလ္သန္းေရႊ တေယာက္ “အေတြ႕မခံဘူး” ဆိုၿပီး တခါမာန္ တခါတင္း လိုက္ရတိုင္း၊ ၾကာရင္ ဗိုလ္သန္းေရႊ တက္ေန မွာေတာင္ စိုးရပါတယ္။ မႏွစ္တုန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မစၥတာဂမ္ဘာရီကို အေတြ႕မခံဘူး ဆိုတဲ့အခါမွာေတာ့ နအဖနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ အလိုေတာ္ရိေတြဟာ ေဒၚစုကို အႀကီးအက်ယ္ တိုက္ခိုက္ ေျပာဆိုခဲ့ ၾကပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္သန္းေရႊက အေခါက္တိုင္းမွာ မေတြ႕ဘူးဆိုတာက်ေတာ့ ေလသံေတာင္မဟဝံ့ပါဘူး။
ဒီေၾကာင့္မို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္လာေနတဲ့ မစၥတာဂမ္ဘာရီလိုလူဟာ သင္ခန္းစာမယူေရာ့ေလသလားလို႔ ေတြးစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးေတြေရာ သင္ခန္းစာမယူေလေရာ့သလား။ သူတို႔အေနနဲ႔ ႏွစ္ဖက္ ရပ္တည္ခ်က္ ေတြကို ပိုသိရတာဟာ အျမတ္ပဲလို႔ ေျပာေကာင္းေျပာပါလိမ့္မယ္။
တကယ္က ႏွစ္ဖက္စလံုးဟာ လက္ရွိရပ္တည္ခ်က္ေတြကို လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၈) ႏွစ္ေလာက္ ကတည္းကစၿပီး အေျပာင္း အလဲ မရွိ ရပ္တည္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဒါကိုပဲ “ေအာ္- ဒီႏွစ္လည္းမေျပာင္းၾကေသးဘူး” လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ၿပီး ျပန္သြားရတယ္ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးကို စမ္းသပ္ခန္းထဲက ယုန္ကေလး၊ ပူးကေလးလို အသံုးခ်တာ ခံမေန သင့္ေတာ့ပါဘူး။
တျခားႏိုင္ငံေတြအဖို႔က လက္ရွိစစ္အစိုးရပံုစံကေန အရပ္သားအစိုးရပံုစံကို တကယ္ေျပာင္း မေျပာင္းဆိုတာ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ၾကည့္ရတာ သဏၭာန္ေလာက္ေျပာင္းရင္ေတာင္ ေက်နပ္မယ္ဆိုတဲ့ အစိုးရေတြလည္း မနည္းဘူးထင္ပါတယ္။ အီးယူက အီတလီႏိုင္ငံ သံအမတ္က ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တယ္ဆိုတာကို သတိထားသင့္ပါတယ္။ သူတို႔အေနနဲ႔ နအဖရဲ႕စ႐ိုက္အက်င့္ေရာ၊ ရပ္တည္ခ်က္သေဘာထားေတြကိုပါ ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ဗမာျပည္သူေတြကို မစာနာတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေရးလို သေဘာမထားႏိုင္ပါဘူး။ ဒါဟာ ပကတိအေျခအေနပါ။ ဒီၾကားထဲကပဲ ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္ေခါင္းေဆာင္ကျဖင့္ ဗမာျပည္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာေျပာျပန္ၿပီဆိုတာေတြကို ေရွ႕တန္းတင္ေဖာ္ထုတ္၊ ေျပာဆိုၾက၊ တဆက္တည္းမွာ စိုးရိမ္ၾက၊ အားတက္ၾက၊ ေမွ်ာ္လင့္ၾက၊ ဗမာျပည္သားေတြကို “ထမင္းဆီဆမ္း ေရႊလင္ပန္းနဲ႔ေပးပါ” ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ေတြနဲ႔ ေခၽြးသိပ္ေနတာ မတရားဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။
မစၥတာဂမ္ဘာရီရဲ႕ ဒီတေခါက္ခရီးမွာ အားလံုးအာ႐ံုစိုက္သင့္ ကိစၥတရပ္၊ သေဘာထား တခုလည္း ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ နအဖက ဦးဝင္းတင္၊ ဦးခင္ေမာင္ေဆြတို႔ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႕ခြင့္ မျပဳတာပါပဲ။ ဒါဟာ ဒီပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္အေပၚ စစ္အစိုးရက အၿငိဳးအေတး ႀကီးတယ္ ဆိုတာေလာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ေသြးခြဲဖို႔၊ ၿခိမ္းေျခာက္ဖို႔၊ အခ်ိန္မေရြးအေရးယူႏိုင္ဖို႔ ဖဲတခ်ပ္ ခ်န္ထားတယ္ ဆိုတာကို ျပေနတာျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္အခ်က္တခ်က္က နအဖဟာ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးရဲ႕ အထူး သံတမန္ေတြ လာတိုင္း ဘယ္မွာမွ လူေတာမတိုးတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ေနာက္လိုက္ေခြး ေတြကို ပြဲထုတ္ဝါဒါျဖန္႔ခြင့္ရေနပါတယ္။ ဒါဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ေၾကာ္ျငာျဖန္႔တာလို႔ ဆိုႏိုင္သလို အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြကိုလည္း “ေတြ႕လား” လို႔ ေမးေငါ့ျပေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝန္းကိုေတာ့ နအဖဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက မ်က္စိထဲေတာင္ မထားဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ပါ။
ဗမာျပည္အေရးကို ႏိုင္ငံတကာဇာတ္ခံုေပၚေရာက္ေစတယ္ဆိုတိုင္း အေကာင္းခ်ည္းမဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ဒီအေျခအေန ေတြက သက္ေသျပေနပါတယ္။ ဗမာႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ ေသေရးရွင္ေရးကို သူတို႔က စားလို႔ ေသာက္လို႔ ေကာင္း႐ံု၊ မင္းတိုင္းေက် လုပ္ေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ နအဖအဖို႔က်ေတာ့ ဒါေတြဟာ သူတို႔ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ဆြဲျခင္းျဖစ္လာၿပီး အေခ်ာင္ အျမတ္ရေနပါတယ္။
ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းအေနနဲ႔ နအဖကို ဘယ္သူမွမႀကိဳက္တာေတာ့အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥအတြက္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြားကို အထိခိုက္ခံမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အလြန္ဆံုး ေလသံေလးပစ္လိုက္၊ ေဒၚလာစေလး ပစ္လိုက္ ေလာက္ပဲျဖစ္မွာပါ။ ဒါဟာ သူတို႔ကို အျပစ္တင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတြကို သိုက္စာလုပ္ၿပီး ေပးေနတဲ့ လူေတြနဲ႔ သိုက္စာလုိုဖတ္႐ႈ ေမွ်ာ္မွန္းေနၾကသူေတြကိုသာ မျဖစ္သင့္ေၾကာင္း ေျပာလိုတာျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္က ဒီေန႔ ႏိုင္ငံတကာအေျခအေနမွာ ကုလသမဂၢဟာ သိပ္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာ့ေနရာ အႏွံ႔အျပားမွာ ကုလသမဂၢက ဝင္ေစ့စပ္တယ္ဆိုတာေတြဟာ တိုးလိုးတန္းလန္းခ်ည္းျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့ အေျဖထြက္ၿပီး ၿပီးျပတ္ သြားတယ္ဆိုတာ (၁ဝ) ရာခုိင္ႏႈန္းေတာင္ မရွိေလာက္ပါဘူး။ ပါလက္စတိုင္း၊ ကြန္ဂို၊ ဇင္ဘာေဘြ၊ ျပည္သူေတြဟာ အသက္ကို ဖက္နဲ႔ထုပ္ၿပီး ဒုကၡပင္လယ္ထဲမွာ ေမ်ာေနရွာၾကတာ ၾကာပဲ ၾကာလွ ပါပေကာ။ ဒီဂ်ာေအးသူ႔အေမ႐ိုက္ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာ ဗမာျပည္အေရးကို ထည့္မထား သင့္ေတာ့ပါဘူး။ ဗမာျပည္ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ ေလာ္ဘီေတြကို ေမွ်ာ္ရည္ေနမယ့္အစား ေတာ္ၿပီလို႔ ေျပာၾကရမယ့္အခ်ိန္ကို ေရာက္လာၿပီထင္ပါတယ္။
I was saddened to meet a 21-year-old woman who was born in a refugee camp, who has never even been out of the camp and is now raising her own child in a camp.
